Jij; de kwetsbare mij

Vanmorgen schoot ik wakker. De manier waarop je mij gisteren dag zei, had meer impact op mij dan ik durf te geloven. De manier waarop je jouw hand  opstak en de stand van jouw voeten laten mij zien dat je niet lang meer bij ons zal zijn. Het bijzondere is dat de paniek die ik gebruikelijk voel wanneer er iemand dood zal gaan, er nu totaal niet is. We kennen elkaar al zo lang en je probeert al zo lang, zo hard om niet te vergeten. Je klampt jezelf zo vast in dit leven terwijl we beter weten. We kennen elkaar al zo lang.

Terwijl ik mijzelf nog een keer omdraai, vraag ik mij af hoe het de vorige keer is gegaan toen we bij leven afscheid namen. Ik kan mij het niet meer herinneren maar weet wel dat het niet onze keus was om elkaar uit het oog te verliezen. Het was gewoon zo.

Tegelijkertijd denk ik aan onze eerste ontmoeting in dit leven. Er was zoveel herkenning. Het was ook meteen goed. Het voelde alsof we nooit gestopt waren met praten en vreemd genoeg zal ook de overgang die je zo instapt daar geen verandering in bieden. Soms weet je. Zo zijn wij.

Het is wreed om je zachtjes aan te zien verdwijnen in jouw eigen wereld. De vrienden om je heen hebben niets meer laten weten sinds het moment dat je hen vertelde dat je Alzheimer hebt. Dat maakt de stappen die je maakt nog kleiner en jouw wereld nog beperkter dan deze al wordt op een gewone oude dag.

In mijn hoofd zie ik je staan en zie de draden tussen jouw lichaam en de aarde dunner worden. Tijd zal spoedig niet meer bestaan en ook ruimte wordt weer een relatief begrip net zoals het ooit was. Een glimlach verschijnt op mijn lippen. Hoe bijzonder is het om juist nu ten tijde van een periode vol afscheid, een nieuw begin te maken met mijn verhaal of mag ik zeggen… ons verhaal? Want net als ieder ander ben jij; de kwetsbare kant van mij.